บทที่ 160 ยังคงปกป้องรดา

อรวินท์ยกยิ้มเย็นชาครั้งแล้วครั้งเล่า สายตาที่เธอมองรดาราวกับกำลังมองคนโง่

เจตน์หันไปปรายตามองเธอ ก่อนจะตวาดเสียงแข็ง "เธอหุบปากไปเลยนะ!"

อรวินท์สบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว พร้อมกับแค่นยิ้มเย็นอีกครั้ง "หึ..."

เจตน์เม้มริมฝีปากบาง รู้สึกหมดคำจะพูด

เขาสูดหายใจเข้าลึก ปรายตามองเธออย่างเย็นชา แล้วหันไปพูดก...